Broodjes
Het was niet leuk in de RAI gisteren. Er was een vakbeurs georganiseerd over pensioen.
Als blogger is dat meestal een fantastisch terrein om nieuwe inspiratie op te doen. Er worden vaak foute presentaties gehouden door slecht voorbereide sprekers met haperende Powerpoint Presentaties en falende microfoons. Tussendoor afgewisseld met ontmoetingen in de wandelgangen met andere grijze pakken met voorspelbare gesprekken en vieze broodjes.
Ik zat dus met mijn schrijfblok in de aanslag om een venijnige log te schrijven over Ons-Soort-Mensen en Ander-Soort-Mensen.
’s Ochtends waren er drie sprekers:
- Oosenbrug hield een vlammend betoog genaamd “Het feest van de vergrijzing”. Hij sprak o.a. zijn verbazing uit dat onze volksvertegenwoordigers er alles aan doen om ons langer te laten werken. Maar uit alle onderzoeken blijkt dat mensen juist eerder willen stoppen met werken. Volksvertegenwoordiging krijgt zo wel een heel bijzondere betekenis.
- De Brit Rosengren directeur van Sumus kreeg de zaal meer dan een uur op het puntje van hun stoel. Hij liet zien hoe de Engelse assurantieadviseurs al jaren succesvol met een toezichthouder kunnen werken. Prachtig onliners kon ik optekenen zoals “under-promise and over-deliver” over hun wijze van dienstverlening.
- Hennie van der Most was ook nog even van de partij om te vertellen hoe hij de kerncentrale Kalkar ooit had gekocht: Het had niets met pensioen te maken maar wel heerlijke sappige succesverhalen van een pur sang ondernemer.
Niks om boos op te worden.
Niks om tegen aan te schoppen.
Niks om over te schrijven.
Zelfs de broodjes waren lekker. Bah.
Gerelateerde artikelen:
Je verliest je scherpe kantjes Doorneweerd. Je wordt soft.
Of het was gewoon zo. Als je wat negatiefs moet verzinnen om aan je reputatie tegemoet te komen is ook weer zo wat he?
Lees in het verhaal van Oosenburg (?!) dat ‘stoppen met werken niet meer vanzelf gaat’ gaat. Hoe dan wel? Volgens mij moet je het gewoon doen en je niet bang laten maken door dit soort zwakke oneliners. We durven hier (in de branche en in Nederland) al zo weinig. Kom op! Dan maar een minder lekker broodje, maar wel meer plezier!
Hans, ik heb zijn oneliner eruit gehaald omdat ik zelf nog niet aan deze merkwaardige spagaat had gedacht. Binnenkort zal ik hier een link plaatsen naar zijn hele lezing. Daar laat hij het Feest en de financiele keerzijde zien van dat “Feest”.
Dat we steeds minder durven, en dat dat jammer is, daar ben ik het hartgrondig mee eens.
Ik heb nog steeds een prachtig poster in gedachte voor me, waar in een enorme woonwijk met blauwe huizen iemand zijn huis rood aan het schilderen was, maar halverwege daarom in de handboeien werd geslagen.
OK! Trouwens, die jongens (lees topmanagers/www.fd.nl) van de ING/Postbank durven wel. Te snijden. Twee tot drie duizend banen staan op het spel. Vaak voor topmanagers een feest. Voor medewerkers minder. Zij kennen vaak de spelregels niet.
De presentaties van de sprekers zijn hier te vinden.